Doodlopend
Door: Rob
07 Januari 2008 | Nepal, Lumbini
Terugweg vanuit Lumbini, de geboorteplaats van Buddha. De bus zit bomvol. Ik zit ingepakt tussen vier nepalezen. Ze niezen, hoesten, rochelen en snotteren voortdurend. Ik luister naar muziek op mijn i-pod. Meditatief bijna: Vier uur achter elkaar in dezelfde houding. alleen maar luisteren naar mijn muziek. Ik heb geen ruimte om de mp3-speler uit mijn zak te halen. Dus bij zeldzaam slechte nummers (waarvan ik me afvraag wie ze in godsnaam op mijn i-pod heeft gezet) kan ik niet even snel doortikken naar het volgende nummer.
Ineens staat de bus stil. Ik kijk door de voorruit en zie meerdere bussen en auto’s langs stilstaan. Ik weet voldoende. Een wegversperring. Zo nu en dan wordt een kind doodgereden door de rijdende bommen van Nepal: De vrachtwagens. En op deze manier proberen de dorpelingen van het kind, een statement te maken. Terecht. Maar uit ervaring weet ik inmiddels dat dit uren, zoniet dagen, kan duren.
Ik stap uit de bus. Een vriendelijke nepalees leest blijkbaar mijn gedachten.
“Narayanghat is zes kilometer verder. Ik ga lopen”
“Ik ook”, roep ik, terwijl ik mijn tas uit de bus sjor. “Vanuit die stad kan ik een bus naar Sauraha pakken”. De man luistert niet meer en is al aan zijn wandeling begonnen.
Na een uurtje passeer ik de wegversperring. Een boomstam ligt op de weg. Eromheen staan tientallen mannen verhit te discussieren. Ik loop om de versperring heen en ik zie naast de weg een klein dorpje liggen. Agh, denk ik, hier komt blijkbaar dat arme kind vandaan. Op bijna hetzelfde moment klinkt er een afgrijselijk gehuil uit één van de lemen hutjes. Het gaat door merg en been. De rillingen lopen over mijn rug. Het is onmiskenbaar het geluid van verdriet. Hysterisch verdriet van een moeder die haar kind verloren heeft. Diversen vrouwen staan om het het huisje. En ik denk alleen maar: Doorlopen! Doorlopen! Voor je blijven kijken! Doorlopen!
Met elke stap die ik zet, laat ik het grote verdriet achter me. Stap voor stap loop ik er van weg. En na honderd meter hoor ik alleen nog vogels fluiten. En is er niets meer aan de hand.
Ineens staat de bus stil. Ik kijk door de voorruit en zie meerdere bussen en auto’s langs stilstaan. Ik weet voldoende. Een wegversperring. Zo nu en dan wordt een kind doodgereden door de rijdende bommen van Nepal: De vrachtwagens. En op deze manier proberen de dorpelingen van het kind, een statement te maken. Terecht. Maar uit ervaring weet ik inmiddels dat dit uren, zoniet dagen, kan duren.
Ik stap uit de bus. Een vriendelijke nepalees leest blijkbaar mijn gedachten.
“Narayanghat is zes kilometer verder. Ik ga lopen”
“Ik ook”, roep ik, terwijl ik mijn tas uit de bus sjor. “Vanuit die stad kan ik een bus naar Sauraha pakken”. De man luistert niet meer en is al aan zijn wandeling begonnen.
Na een uurtje passeer ik de wegversperring. Een boomstam ligt op de weg. Eromheen staan tientallen mannen verhit te discussieren. Ik loop om de versperring heen en ik zie naast de weg een klein dorpje liggen. Agh, denk ik, hier komt blijkbaar dat arme kind vandaan. Op bijna hetzelfde moment klinkt er een afgrijselijk gehuil uit één van de lemen hutjes. Het gaat door merg en been. De rillingen lopen over mijn rug. Het is onmiskenbaar het geluid van verdriet. Hysterisch verdriet van een moeder die haar kind verloren heeft. Diversen vrouwen staan om het het huisje. En ik denk alleen maar: Doorlopen! Doorlopen! Voor je blijven kijken! Doorlopen!
Met elke stap die ik zet, laat ik het grote verdriet achter me. Stap voor stap loop ik er van weg. En na honderd meter hoor ik alleen nog vogels fluiten. En is er niets meer aan de hand.
-
08 Januari 2008 - 15:38
Volkan:
Dag Bas,
Ik ken je niet en ben via de zoekfunctie hier op je site gekomen. Wat je hier verteld komt me heel bekend voor. Ik was er in februari 2007 en ga volgende week weer voor 5 maanden.
Wat een heerlijk land is het toch hé!? Misschien kom ik je wel tegen in Thamel in de eerste weken. Veel plezier en succes nog!
Groet. -
08 Januari 2008 - 15:44
Steef:
Wéér mooi geschreven, Rob. Het is m'n eerste reactie, maar ik geniet stilletjes van al je avonturen.
Enjoy,
Steef
PS; ik dacht je een dienst te bewijzen door alvast je zonnebank, die inklapbare, alvast op Marktplaats te zetten. Resultaat: verschillende onbekende mensen bij Javientes op de stoep ... gék wordt hij er van !!!
PS2; Javientes, als je dit leest en denkt: "Hè, die mensen heb ik nog helemaal niet gezien?" Komt nog wel ;-) -
09 Januari 2008 - 08:23
Jordy:
Weet je wel zeker dat je nog terug wilt komen na aan deze vrijheid te hebben geroken? Heel veel plezier nog iig daar en ik spreek je in februari weer...
Geniet er nog van, want je weet dat als je hier terugkomt er niets veranderd is ;). -
09 Januari 2008 - 17:11
Milada:
Hee Jordy, zeg, breng hem eens niet op ideeen! Natúúrlijk wil hij heel graag terugkomen, wat denk jij nou! ;-) -
11 Januari 2008 - 11:22
Milada:
Newsflash
KATHMANDU (ANP/RTR) - In Nepal zijn er 10 april verkiezingen voor een grondwetgevende vergadering. De voorlopige regering heeft dit vrijdag meegedeeld. De verkiezingsdatum werd al twee keer eerder opgeschoven.
De nieuwe grondwet wordt die van de republiek Nepal, omdat het koninkrijk in de Himalaya de monarchie afschaft. Het land hoopt daarmee ook een definitief einde te maken aan de bloedige binnenlandse strijd met de maoïstische guerrilla. -
11 Januari 2008 - 18:23
Ron:
mooi geschreven robbie !!
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
