Waterval
Door: Rob
26 November 2007 | Nepal, Kathmandu
Om zes uur 's ochtends sta ik op de afgesproken plek. Mila van Sapana Village haalt me hier op met de motor. Vandaag ga ik samen met een Nederlandse, Belgische en Engelse ontwerpster (wat is dat toch hier met al die designers!) een dag de heuvels in. Heuvels zijn hier in Nepal gruwelijk hoge bergen. Maar de Himalaya's hebben hier het alleenrecht op het woord bergen, de rest van de hoopjes worden heuvels genoemd. Dat je het effe weet.
Het enthousiaste verhaal van Durba beloofde prachtige watervallen en indrukwekkende vergezichten. En de moeilijkheidsgraad van de wandeling was te verwaarlozen. "Stelt niets voor", hoorde ik hem twee dagen geleden zelfs zeggen.
Het ritje van mijn hostel naar Sapana Village duurt ongeveer tien minuten. Ik moet eerlijk zeggen dat ik me op een motor nooit zo veilig voel. Als je dit optelt bij: onverharde wegen, het niet dragen van een helm en het zeer kleine zadeltje, dan weet je genoeg. Mijn houding achterop is op z'n minst krampachtig te noemen. Tot overmaat van ramp krijgt Mila onderweg een telefoontje ("we hebben een beller!"). Tot mijn verschrikking negeert Mila de ringtone niet, maar doet hij verwoede pogingen om het mobieltje uit zijn jaszak te toveren. Hierbij wijken we met de bike behoorlijk van de - zeg maar - ideale lijn af. Het is maar goed dat het zo vroeg in de ochtend is. Er lopen nu nog alleen nog maar geiten, ganzen, kippen, buffels en honden over de weg. Hij krijgt z'n telefoon te pakken, zegt vier keer Hallo! en verbreekt de verbinding. Verkeerd verbonden.
Twee minuten later rinkelt weer de telefoon. Wederom volgt de worsteling om het onding uit zijn zak te krijgen. Blijkbaar heeft hij nu wel iemand aan de lijn. En Mila begint op zijn gemak een schreeuwende conversatie te voeren. Zonder hierbij overigens vaart te minderen. Intussen maak ik me nogal druk over de laatste tweehonderd meter van de rit. Dat weggetje is niet eens onverhard te noemen. Er liggen stenen, diepe kuilen en verradelijke zandhopen.
Mijn angst is terecht. Als we het pad inslaan stuiter ik zowat van mijn zadel. Met mijn armen houd ik stevig de beugel achter het zadel vast.
Als ik bij Sapana Village van de motor stap, heb ik de neiging de grond te kussen. Ik weet dan nog niet, dat dit nog maar het begin is. En ik die dag twee keer de dood in de ogen zal kijken.
wordt vervolgd
Het enthousiaste verhaal van Durba beloofde prachtige watervallen en indrukwekkende vergezichten. En de moeilijkheidsgraad van de wandeling was te verwaarlozen. "Stelt niets voor", hoorde ik hem twee dagen geleden zelfs zeggen.
Het ritje van mijn hostel naar Sapana Village duurt ongeveer tien minuten. Ik moet eerlijk zeggen dat ik me op een motor nooit zo veilig voel. Als je dit optelt bij: onverharde wegen, het niet dragen van een helm en het zeer kleine zadeltje, dan weet je genoeg. Mijn houding achterop is op z'n minst krampachtig te noemen. Tot overmaat van ramp krijgt Mila onderweg een telefoontje ("we hebben een beller!"). Tot mijn verschrikking negeert Mila de ringtone niet, maar doet hij verwoede pogingen om het mobieltje uit zijn jaszak te toveren. Hierbij wijken we met de bike behoorlijk van de - zeg maar - ideale lijn af. Het is maar goed dat het zo vroeg in de ochtend is. Er lopen nu nog alleen nog maar geiten, ganzen, kippen, buffels en honden over de weg. Hij krijgt z'n telefoon te pakken, zegt vier keer Hallo! en verbreekt de verbinding. Verkeerd verbonden.
Twee minuten later rinkelt weer de telefoon. Wederom volgt de worsteling om het onding uit zijn zak te krijgen. Blijkbaar heeft hij nu wel iemand aan de lijn. En Mila begint op zijn gemak een schreeuwende conversatie te voeren. Zonder hierbij overigens vaart te minderen. Intussen maak ik me nogal druk over de laatste tweehonderd meter van de rit. Dat weggetje is niet eens onverhard te noemen. Er liggen stenen, diepe kuilen en verradelijke zandhopen.
Mijn angst is terecht. Als we het pad inslaan stuiter ik zowat van mijn zadel. Met mijn armen houd ik stevig de beugel achter het zadel vast.
Als ik bij Sapana Village van de motor stap, heb ik de neiging de grond te kussen. Ik weet dan nog niet, dat dit nog maar het begin is. En ik die dag twee keer de dood in de ogen zal kijken.
wordt vervolgd
-
26 November 2007 - 15:49
Milada:
Ik neem het zonder enig korreltje zout, ken je toch!
Blij dat je er nog bent hoor!
Nog even wat andere belangrijke facts of life:
Stand per 25/11/2007
Ajax 12 28
PSV 12 27
Feyenoord 12 25
sc Heerenveen 12 20
FC Twente 12 20
Roda JC 12 19
NAC Breda 12 19
AZ 12 18
XX -
27 November 2007 - 01:17
Rensssss:
Hey Kerel!
Weer gefaald met petje op, petje af...
Hou je taai en veel plezier!!
Rensss
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
