Lachen!
Door: Rob
31 December 2007 | Nepal, Sauraha
Ik vind het niet zo heel tof als iemand me uitlacht. Dus als tientallen mensen me uitlachen, dan word ik chagrijnig. Elk jaar vindt in Sauraha het jaarlijkse Olifanten-voetbal festival plaats. Bussen met teveel mensen erin en bizar veel mensen er bovenop, overspoelen het rustige dorpje. Een groot grasveld met talloze eettentjes. En een podium waar een man via krakerige luidsprekers liedjes ten gehore brengt. Ik waande me op Lowlands.
Dan verschijnt de eerste groep etterbakjes. Ze lopen naar me toe, gaan één meter van me af staan en beginnen onbedaarlijk te lachen. Hahahaha, wat een lang mens. Hahahaha! Ik grinnik maar een beetje mee. Dan benadert het tweede groepje pubers me. Hetzelfde tafereel: zo dichtbij mogelijk bij die lange nederlanders gaan staan en lachen. Keihard uitlachen. Inclusief wijzende vingers. Inmiddels lach ik niet meer mee.
Waar ze het lef vandaan halen, terwijl ze zelf als een stelletje relnichten in elkaar verstrengeld zitten, het is me een raadsel. Mannen hebben in Nepal namelijk de vreemde gewoonte om elkaar overal aan te raken. De jongens houden elkaars handjes vast, strelen elkaars armen, aaien hun hoofd en krioelen door elkaars haar. Wat een aanstellerig gedoe.
Ik heb in Nederland voldoende homoseksuelen gezien om niet snel onder de indruk te raken. En ik ben hier aan veel dingen gewend geraakt. Het afgerijselijke gerochel op straat van vrouwen en mannen. Het oorverdovende gesmak tijdens het eten. Ik vind het allemaal doodnormaal. Maar ik verbaas me nog steeds over dit overdreven, ranzige geknuffel. Het irriteert me zelfs. Want vreemd genoeg heb ik nog geen enkel heteroseksueel stel op enige intimiteit kunnen betrappen. Want hé, genegenheid tonen in het openbaar: dat is taboe.
If you can’t beat them, join them, besloot ik. En dus lachte ik de eerstvolgende groep stalkers onmiddelijk terug uit. Hahahaha! Inclusief wijzende vinger. De jongens stopten met lachen, fronsten hun wenkbrauwen en liepen hoofdschuddend weg. Blijkbaar ben ik niet de enige die het niet zo leuk vindt om uitgelachen te worden.
Dan verschijnt de eerste groep etterbakjes. Ze lopen naar me toe, gaan één meter van me af staan en beginnen onbedaarlijk te lachen. Hahahaha, wat een lang mens. Hahahaha! Ik grinnik maar een beetje mee. Dan benadert het tweede groepje pubers me. Hetzelfde tafereel: zo dichtbij mogelijk bij die lange nederlanders gaan staan en lachen. Keihard uitlachen. Inclusief wijzende vingers. Inmiddels lach ik niet meer mee.
Waar ze het lef vandaan halen, terwijl ze zelf als een stelletje relnichten in elkaar verstrengeld zitten, het is me een raadsel. Mannen hebben in Nepal namelijk de vreemde gewoonte om elkaar overal aan te raken. De jongens houden elkaars handjes vast, strelen elkaars armen, aaien hun hoofd en krioelen door elkaars haar. Wat een aanstellerig gedoe.
Ik heb in Nederland voldoende homoseksuelen gezien om niet snel onder de indruk te raken. En ik ben hier aan veel dingen gewend geraakt. Het afgerijselijke gerochel op straat van vrouwen en mannen. Het oorverdovende gesmak tijdens het eten. Ik vind het allemaal doodnormaal. Maar ik verbaas me nog steeds over dit overdreven, ranzige geknuffel. Het irriteert me zelfs. Want vreemd genoeg heb ik nog geen enkel heteroseksueel stel op enige intimiteit kunnen betrappen. Want hé, genegenheid tonen in het openbaar: dat is taboe.
If you can’t beat them, join them, besloot ik. En dus lachte ik de eerstvolgende groep stalkers onmiddelijk terug uit. Hahahaha! Inclusief wijzende vinger. De jongens stopten met lachen, fronsten hun wenkbrauwen en liepen hoofdschuddend weg. Blijkbaar ben ik niet de enige die het niet zo leuk vindt om uitgelachen te worden.
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
