Weelde
Door: Rob
05 November 2007 | Nepal, Sauraha
Zes uur ‘s ochtends gaat de wekker. Ik raak in gevecht met mijn klamboe en spring ik uit mijn bed. (Het lijkt een contradictie, maar echt: zonder snoozen sta ik op!) Douchen en slippers aan: Vandaag ga ik aan de slag bij het kindertehuis.
Fluitend stap ik mijn kamer uit. En loop over mijn veranda naar het zandweggetje. Het is nog fris. Ik heb een glimlach op mijn gezicht (half zeven ‘s ochtends én een glimlach; voel je hem?) en geniet van de prachtige zonsopgang.
Enigzins beschaamd denk ik aan enkele dagen geleden. Dat ik in Sauraha arriveerde. Hondsberoerd stapte ik hier uit de auto en zag het even niet meer zitten.
Inmiddels heb ik de kinderen ontmoet en vrienden gemaakt met Naresh. Hij is de man van de administratie. We hebben lol met elkaar.
De ontmoeting met de kinderen was fantastisch. Ze sprongen uit de schoolbus en renden enthousiast op me af. Stoere jongens, verlegen meisjes, lieve jochies, bijdehante meisjes. Van alles wat. De stoere jongens gaven me een hand. De meisjes vouwden verlegen hun handjes samen en mompelden Namaste, sir.
Eén meisje gaf me vertederendste (is dit een woord?) glimlach van de wereld: ik zag het van twintig meter afstand. Wat een engeltje. Ze liep langzaam naar me toe en pakte mijn hand. Ze keek me aan en leek te denken: maak je niet druk, het is hier leuk. Sapana is haar naam. Dat betekent Droom in het Nepalees. Ik bedoel maar.
Sapana heeft een ongekende fascinatie voor mijn kriebelbaard. Elke ochtend herhaalt zich het volgende ritueel: Ze rent naar me toe, wrijft over haar wang, ze wrijft over mijn wang, ik moet over haar wang wrijven, ik wrijf dus over haar wang, dan giechelt ze zich in een deuk en hobbelt weer weg.
In de ochtendmist ligt het kindertehuis er vredig bij. Ik voel me hier zielsgelukkig. Het lijkt wel een droom.
Fluitend stap ik mijn kamer uit. En loop over mijn veranda naar het zandweggetje. Het is nog fris. Ik heb een glimlach op mijn gezicht (half zeven ‘s ochtends én een glimlach; voel je hem?) en geniet van de prachtige zonsopgang.
Enigzins beschaamd denk ik aan enkele dagen geleden. Dat ik in Sauraha arriveerde. Hondsberoerd stapte ik hier uit de auto en zag het even niet meer zitten.
Inmiddels heb ik de kinderen ontmoet en vrienden gemaakt met Naresh. Hij is de man van de administratie. We hebben lol met elkaar.
De ontmoeting met de kinderen was fantastisch. Ze sprongen uit de schoolbus en renden enthousiast op me af. Stoere jongens, verlegen meisjes, lieve jochies, bijdehante meisjes. Van alles wat. De stoere jongens gaven me een hand. De meisjes vouwden verlegen hun handjes samen en mompelden Namaste, sir.
Eén meisje gaf me vertederendste (is dit een woord?) glimlach van de wereld: ik zag het van twintig meter afstand. Wat een engeltje. Ze liep langzaam naar me toe en pakte mijn hand. Ze keek me aan en leek te denken: maak je niet druk, het is hier leuk. Sapana is haar naam. Dat betekent Droom in het Nepalees. Ik bedoel maar.
Sapana heeft een ongekende fascinatie voor mijn kriebelbaard. Elke ochtend herhaalt zich het volgende ritueel: Ze rent naar me toe, wrijft over haar wang, ze wrijft over mijn wang, ik moet over haar wang wrijven, ik wrijf dus over haar wang, dan giechelt ze zich in een deuk en hobbelt weer weg.
In de ochtendmist ligt het kindertehuis er vredig bij. Ik voel me hier zielsgelukkig. Het lijkt wel een droom.
-
05 November 2007 - 10:35
Milada:
:-D -
05 November 2007 - 17:57
Hennie & Fons.:
Leuk dat je het zo naar je zin hebt; hou dat gevoel even lekker vast!
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
