Verhuizing
Door: Rob
02 December 2007 | Nepal, Kathmandu
Vanaf het moment dat ik in Sauraha ben aangekomen, heb ik mijn intrek genomen in Tiger Residency. Een hostel vlakbij het kindertehuis. De naam is niet bijster origineel gekozen. Alle hotels en hostels hebben hier een naam die gebasseerd is op de woorden Jungle, Tiger, Rhino of Chitwan. Zo kan het gebeuren dat je van een mede-reiziger de tip hebt gekregen dat je zeker in Jungle Resort moet overnachten. En er vervolgens achter komt dat Jungle Lodge toch behoorlijk tegenvalt.
Maar goed. Tiger Residency viel me in eerste instantie niet tegen. Vanuit mijn slaapkamerraam had ik perfect uitzicht op het kindertehuis. Als ik ‘s ochtends wakker werd, zorgden kinderstemmetjes en het geluid van de waterpomp ervoor dat ik definitief ontwaakte. So far, so good. De eigenaar van het Tiger Residency bleek echter een nogal rare snuiter. Na een week kwam ik erachter dat de zogenaamde speciale prijs waarvoor ik er verbleef, niet zo speciaal was. En dat terwijl ik er toch vijf weken zou doorbrengen.
Op een ochtend liep ik in het dorp en hij passeerde me op zijn motor. Hij stopte en bood me een lift aan. Helaas dacht hij dat ik naar het hostel moest en zette me dus daar af. Waardoor ik na een vriendelijk bedankje weer vrolijk terugwandelde waar ik vandaan kwam.
De avond groette hij me overdreven vriendelijk en vroeg me of ik mee wilde eten. Ik vertrouwde het niet en sloeg het aanbod beleefd af. En terecht. Hij vroeg of ik hem kon helpen. “Natuurlijk!”, zei ik, ook overdreven vriendelijk. “Weet je, de pinautomaten in Naranghat zijn gesloten, maar ik heb dringend geld nodig. Kan ik iets van je lenen.?”
Ik stelde voor dat ik alvast de nachten dat ik er verbleef zou betalen. Dan had hij tenminste wat geld. “En als ik nou meer nodig heb?”, zei hij. Waarop hij doodleuk verkondigde dat hij 10,000 roepies wilde lenen. Ongeveer drie maandsalarissen van een goed verdienende nepalees. Ik heb hem verteld dat dát helaas niet ging lukken.
Toeval of niet: vanaf die dag heb ik geen warm water meer in mijn kamer. En dat gaat na een week irriteren. Het aanbod van Durba om naar Sapana Village te komen, kwam dus op een goed moment. Vanaf vandaag heb ik weer warm water!
Maar goed. Tiger Residency viel me in eerste instantie niet tegen. Vanuit mijn slaapkamerraam had ik perfect uitzicht op het kindertehuis. Als ik ‘s ochtends wakker werd, zorgden kinderstemmetjes en het geluid van de waterpomp ervoor dat ik definitief ontwaakte. So far, so good. De eigenaar van het Tiger Residency bleek echter een nogal rare snuiter. Na een week kwam ik erachter dat de zogenaamde speciale prijs waarvoor ik er verbleef, niet zo speciaal was. En dat terwijl ik er toch vijf weken zou doorbrengen.
Op een ochtend liep ik in het dorp en hij passeerde me op zijn motor. Hij stopte en bood me een lift aan. Helaas dacht hij dat ik naar het hostel moest en zette me dus daar af. Waardoor ik na een vriendelijk bedankje weer vrolijk terugwandelde waar ik vandaan kwam.
De avond groette hij me overdreven vriendelijk en vroeg me of ik mee wilde eten. Ik vertrouwde het niet en sloeg het aanbod beleefd af. En terecht. Hij vroeg of ik hem kon helpen. “Natuurlijk!”, zei ik, ook overdreven vriendelijk. “Weet je, de pinautomaten in Naranghat zijn gesloten, maar ik heb dringend geld nodig. Kan ik iets van je lenen.?”
Ik stelde voor dat ik alvast de nachten dat ik er verbleef zou betalen. Dan had hij tenminste wat geld. “En als ik nou meer nodig heb?”, zei hij. Waarop hij doodleuk verkondigde dat hij 10,000 roepies wilde lenen. Ongeveer drie maandsalarissen van een goed verdienende nepalees. Ik heb hem verteld dat dát helaas niet ging lukken.
Toeval of niet: vanaf die dag heb ik geen warm water meer in mijn kamer. En dat gaat na een week irriteren. Het aanbod van Durba om naar Sapana Village te komen, kwam dus op een goed moment. Vanaf vandaag heb ik weer warm water!
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
