Toeval?
Door: Rob
16 November 2007 | Nepal, Sauraha
De kinderen in dit tehuis hebben het enorm getroffen. Ze eten gezond, hebben een bed en zitten allemaal op één van de beste scholen in de regio. Daarnaast is het huis in prima staat en ze hebben zelfs hun eigen schoolbus.
De jongens hebben hier een cricketveldje gemaakt en vermaken zich prima. Daar hebben ze geen houterige, niks-van-het-spel-snappende vent van dertig voor nodig.
De meisjes versieren hun kamer, kammen elkaars haar en spelen spelletjes. En dat gaat prima zónder mij.
Na twee weken in het kindertehuis gewerkt te hebben, weet ik het zeker: Ik ben hier van harte welkom, maar niet nodig. Eigenlijk ben ik daar heel blij mee. Maar deze constatering bezorgt me ook een nutteloos gevoel. Want er zijn hier ontelbaar veel mensen die écht hulp nodig hebben.
Vorige week zat ik in de tuin op een bankje. Ik baalde stevig en dacht na over eventuele alternatieve projecten in Nepal. Zodat ik overdag iets nuttigs kan doen en ‘s ochtends en in de avond met de kinderen kan blijven werken. Ineens hoor ik gerammel aan het hek. Ik draai me om en zie elf witgeklede figuren voor het hek staan. Het bleken artsen, verplegers en co-assistenten van Medical Care Children te zijn. “We hoorden dat hier een kindertehuis stond, dus we wilden even een kijkje nemen”, zei een vrouw met een brabants accent.“Gezellig, kom binnen”, zei ik terug. En gaf de groep een rondleiding.
De Nepalese begeleider van de groep, Durba, bleek een ontzettend leuke vent te zijn. Hij vertelde mij enthousiast over zijn projecten die hij vanuit zijn hotel had opgezet. En zijn droom om de arme bevolking te helpen.
Een half uur later vertrok het hele team weer. Tegen de ondergaande zon zag ik de jeep over het stoffige weggetje in de jungle verdwijnen. In mijn hand had ik een visitekaartje van Durba en in mijn achterzak een uitnodiging voor een diner. Om eens te praten over mijn eventuele rol in zijn projecten.
Hoofschuddend over zoveel toeval, wandelde ik over het paadje terug naar de tuin. Ik keek op het visitekaartje en er verscheen een glimlach op mijn gezicht. Sapana Village Lodge, stond er op het kaartje. Oftwel Droom Dorp.
Wordt vervolgd
De jongens hebben hier een cricketveldje gemaakt en vermaken zich prima. Daar hebben ze geen houterige, niks-van-het-spel-snappende vent van dertig voor nodig.
De meisjes versieren hun kamer, kammen elkaars haar en spelen spelletjes. En dat gaat prima zónder mij.
Na twee weken in het kindertehuis gewerkt te hebben, weet ik het zeker: Ik ben hier van harte welkom, maar niet nodig. Eigenlijk ben ik daar heel blij mee. Maar deze constatering bezorgt me ook een nutteloos gevoel. Want er zijn hier ontelbaar veel mensen die écht hulp nodig hebben.
Vorige week zat ik in de tuin op een bankje. Ik baalde stevig en dacht na over eventuele alternatieve projecten in Nepal. Zodat ik overdag iets nuttigs kan doen en ‘s ochtends en in de avond met de kinderen kan blijven werken. Ineens hoor ik gerammel aan het hek. Ik draai me om en zie elf witgeklede figuren voor het hek staan. Het bleken artsen, verplegers en co-assistenten van Medical Care Children te zijn. “We hoorden dat hier een kindertehuis stond, dus we wilden even een kijkje nemen”, zei een vrouw met een brabants accent.“Gezellig, kom binnen”, zei ik terug. En gaf de groep een rondleiding.
De Nepalese begeleider van de groep, Durba, bleek een ontzettend leuke vent te zijn. Hij vertelde mij enthousiast over zijn projecten die hij vanuit zijn hotel had opgezet. En zijn droom om de arme bevolking te helpen.
Een half uur later vertrok het hele team weer. Tegen de ondergaande zon zag ik de jeep over het stoffige weggetje in de jungle verdwijnen. In mijn hand had ik een visitekaartje van Durba en in mijn achterzak een uitnodiging voor een diner. Om eens te praten over mijn eventuele rol in zijn projecten.
Hoofschuddend over zoveel toeval, wandelde ik over het paadje terug naar de tuin. Ik keek op het visitekaartje en er verscheen een glimlach op mijn gezicht. Sapana Village Lodge, stond er op het kaartje. Oftwel Droom Dorp.
Wordt vervolgd
-
16 November 2007 - 15:47
Marc Van Aken:
Tsja...
Men zegt dat toeval niet bestaat, en na het lezen van dit verhaal raak ik daar steeds meer van overtuigd.
Mooi ook dat "open einde" want ik kan niet wachten om te lezen wat je nu weer voor nieuwe avonturen gaat beleven.
Word inmiddels een beetje een vast ritueel: Elke vrijdag middag even op je blog site genieten van je verhalen.
T ga je goed!
groet,
Marc van Aken -
17 November 2007 - 08:17
Madelon:
Rob,
Prachtige verhalen en foto's, heb af en toe het gevoel dat ik "mee kan kijken".
Groetjes,
Madelon -
17 November 2007 - 17:50
Mina Didi:
Erg herkenbaar! Misschien kun je wat bij Sapana doen. Of ga naar Pokhara, daar is zat te doen. Is Andre er niet? -
18 November 2007 - 13:17
Milada:
Komt Sinterklaas eigenlijk ook bij jullie langs? Ik ga vanavond mijn schoen zetten. Ben heel benieuwd. -
19 November 2007 - 09:17
Ninja:
Ja Rob, jij weet het wel, het valt je toe. Mooi hoor!Veel succes met het gezondheidsproject, dit is zo belangrijk.
Ik ga met mijn stichting ook voor scholing en gezondheid. Het werkt prima hoor. Je hebt het zo mooi beschreven, het ontroerde me,ik leef met je mee.
Gebruik je tijd goed, voor je het weet zijn de drie maanden om!
Een warme groet uit een waterkoud Noord-Holland. -
19 November 2007 - 18:44
Jacyntha:
Hee hallo!
Heb je verhalen gelezen, echt erg leuk! Ik herken er veel van, heb meteen weer zin om weer terug te gaan zucht...
Heel veel plezier nog!!
Groetjes Jacyntha
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
