Afscheid
Door: Rob
02 December 2007 | Nepal, Kathmandu
Reizen is heerlijk. Maar tevens een aaneenschakeling van momenten van afscheid. Voortdurend neem je afscheid van betoverende plekken en fijne mensen. De afgelopen weken ben ik bevriend geraakt met de twee nederlandse ontwerpsters die in Sapana Village aan hun projecten werkten. Ze vertrekken overmorgen en Durba heeft een afscheidsfeestje georganiseerd. Zonder gasten, alleen het personeel en de meiden. En ik dus. Ik ga er even vanuit dat ik tot de categorie personeel wordt gerekend.
Op dit soort momenten valt er een soort schroom van de nepalezen. Dan doen ze zich niet meer westers voor, bereiden ze geen steaks meer, en verdwijnen de servetten van tafel. En dat is eigenlijk het leukst. We nemen plaats aan een grote tafel in de keuken. We zitten krap en op houten stoeltjes.
Tanka de kok heeft heerlijke Dal Baht gemaakt en heeft speciaal geitevlees gekocht. Op tafel staat een fles doorzichtig spul, nepalese rum en cola. Sangej schenkt voor ons rum-cola in. Geheel volgens nepaleze verhoudingen: glas rum, scheutje cola. Bij de eerste slok verslikt Janske zich zowat. En na drie minuten giechelt ze om alles.
Onuitgenodigd stapt er een luidruchtige nederlandse toeriste de keuken binnen. We kijken allemaal verstoord om. “Ah, je komt precies op tijd”, verbreekt Janske de stilte. “Wil je een foto van ons maken?” De vrouw pakt de camera en vraagt: “Waar zit je knopje?”. We gieren het uit van het lachen. “Hij doet het niet! Ik druk hartstikke hard op je knopje”. Tranen biggelen over onze wangen.
Het eten is heerlijk. En de fles doorzichtig spul gaat rond. Het betreft hier ‘local wine’, oftwel Raksi. In nederland zou er een doodshoofdje en een waarschuwing om het goedje buiten bereik van kinderen te houden op het etiket staan. Het is gemeen spul.
We gaan bij het kampvuur zitten. Mila pakt z’n gitaar en speelt Nepalese liederen. Samen spelen en zingen we Guns ‘n Roses en Metallica. Iedereen danst. Hierna staren we een uur lang, licht verdoofd van de Raksi en de rum, dromerig in de vlammen.
Was elk afscheid maar zo vredig.
Op dit soort momenten valt er een soort schroom van de nepalezen. Dan doen ze zich niet meer westers voor, bereiden ze geen steaks meer, en verdwijnen de servetten van tafel. En dat is eigenlijk het leukst. We nemen plaats aan een grote tafel in de keuken. We zitten krap en op houten stoeltjes.
Tanka de kok heeft heerlijke Dal Baht gemaakt en heeft speciaal geitevlees gekocht. Op tafel staat een fles doorzichtig spul, nepalese rum en cola. Sangej schenkt voor ons rum-cola in. Geheel volgens nepaleze verhoudingen: glas rum, scheutje cola. Bij de eerste slok verslikt Janske zich zowat. En na drie minuten giechelt ze om alles.
Onuitgenodigd stapt er een luidruchtige nederlandse toeriste de keuken binnen. We kijken allemaal verstoord om. “Ah, je komt precies op tijd”, verbreekt Janske de stilte. “Wil je een foto van ons maken?” De vrouw pakt de camera en vraagt: “Waar zit je knopje?”. We gieren het uit van het lachen. “Hij doet het niet! Ik druk hartstikke hard op je knopje”. Tranen biggelen over onze wangen.
Het eten is heerlijk. En de fles doorzichtig spul gaat rond. Het betreft hier ‘local wine’, oftwel Raksi. In nederland zou er een doodshoofdje en een waarschuwing om het goedje buiten bereik van kinderen te houden op het etiket staan. Het is gemeen spul.
We gaan bij het kampvuur zitten. Mila pakt z’n gitaar en speelt Nepalese liederen. Samen spelen en zingen we Guns ‘n Roses en Metallica. Iedereen danst. Hierna staren we een uur lang, licht verdoofd van de Raksi en de rum, dromerig in de vlammen.
Was elk afscheid maar zo vredig.
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
