Festival (2)
Door: Rob
13 November 2007 | Nepal, Sauraha
De ochtend na ons zing-rondje door het dorp (ja, ik ben toch maar meegegaan) ben ik redelijk op tijd in het huis. Op onverklaarbare wijze barst ik van de honger. Ongeduldig wacht ik tot het negen uur is. Het wordt negen uur, half tien, tien uur. Maar nog steeds geen Dal Bath te zien. Dil Kumari en de kinderen doen uiterst relaxed en maken geen enkele aanstalten om het ontbijt klaar te maken. Wél zijn ze druk met verfpoeder, bloemen en wierrook. Dan vraagt Dil Kumari of ik al honger heb. “Now and off”, zeg ik.
Ze legt uit dat we eerst een Tika krijgen en dat we dan pas fruit gaan eten. Tika? Fruit? Ik snap het niet. Deze laatste dag van het festival is blijkbaar speciaal. Intussen heb ik zo’n honger dat ik besluit om even in het dorp een continentaal ontbijtje er tegenaan te gooien. Onderweg kom ik Mila tegen. (Ongelooflijk hoeveel mensen ik al ken na twee weken. Als ik op de fiets naar Tandi rij, lijkt het net of ik thuis ben: zwaai hier, zwaai daar.) Mila heeft prachtige tradionele Hindu kleding aan en schudt hartelijk mijn hand. “We moeten vasten vandaag. Rob” legt hij uit. ”Iedereen krijgt van zijn broer of zus een Tika op het voorhoofd geschilderd. Tot we de Tika hebben, mogen we niets eten.” Het wordt me al wat duidelijker.
Na mijn ontbijt keer ik nét op tijd terug in het huis. De jongens zitten allemaal op een rijtje. Voor hen ligt een bord met fruit, snoep en koek. De meisjes lopen met wierook om de jongens heen. Dan zegenen ze hun ‘broer’ met een Tika. Vervolgens geven de jongens hun ‘zus’ als waardering geld. Ik krijg als laatste ook een Tika, waarna iedereen als hongerige honden begint te eten.
Behalve ik. Na mijn vier toasts met gebakken ei, jam en honing heb ik ineens niet zo’n honger meer.
Ze legt uit dat we eerst een Tika krijgen en dat we dan pas fruit gaan eten. Tika? Fruit? Ik snap het niet. Deze laatste dag van het festival is blijkbaar speciaal. Intussen heb ik zo’n honger dat ik besluit om even in het dorp een continentaal ontbijtje er tegenaan te gooien. Onderweg kom ik Mila tegen. (Ongelooflijk hoeveel mensen ik al ken na twee weken. Als ik op de fiets naar Tandi rij, lijkt het net of ik thuis ben: zwaai hier, zwaai daar.) Mila heeft prachtige tradionele Hindu kleding aan en schudt hartelijk mijn hand. “We moeten vasten vandaag. Rob” legt hij uit. ”Iedereen krijgt van zijn broer of zus een Tika op het voorhoofd geschilderd. Tot we de Tika hebben, mogen we niets eten.” Het wordt me al wat duidelijker.
Na mijn ontbijt keer ik nét op tijd terug in het huis. De jongens zitten allemaal op een rijtje. Voor hen ligt een bord met fruit, snoep en koek. De meisjes lopen met wierook om de jongens heen. Dan zegenen ze hun ‘broer’ met een Tika. Vervolgens geven de jongens hun ‘zus’ als waardering geld. Ik krijg als laatste ook een Tika, waarna iedereen als hongerige honden begint te eten.
Behalve ik. Na mijn vier toasts met gebakken ei, jam en honing heb ik ineens niet zo’n honger meer.
-
13 November 2007 - 19:39
Frits:
Nah, staat je goed Waumans, hahaha. -
14 November 2007 - 21:29
Ron:
Lekker geïntegreerd Robbie !!
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
