Zwart Wit
Door: Rob
31 December 2007 | Nepal, Sauraha
"Ik wil niet bruin zijn”, zegt Dhurba kinderachtig. Hij prikt met een stok in de gloeiende kolen. De restanten van het kampvuur. Na een kort bezoek aan Kathmandu, ben ik weer terug in Sauraha.
In het paradijsje dat Sapana Lodge heet.
“Ik wil witter worden”.
Ik denk aan het reclamefilmpje op de nepalese televisie. In de commercial kijkt een aziatische vrouw depressief in de camera. Overdreven zorgvuldig smeert ze zich in met een zalfje. En als ze eindelijk is uitgesmeerd, kijkt ze plotseling stralend blij. Haar gezicht is stukken bleker.
“Vroeger op school kreeg de jongen met het witste gezicht de meeste meisjes achter zich aan”, vervolgd Dhurba zijn klaagzang “Razend populair waren ze. Die witte kerels”.
Mijn schooltijd, op basisschool de Wingerd. Volgens mij had ik een overtuigend bleek gezicht. Maar van overdreven veel vrouwelijke aandacht kan ik me niets herinneren. Of het moet Mariska zijn geweest. Die me in klas vier elke dag een dropje gaf. De schat.
Wat is dat toch met ons, de mensch?
Dhurba wil mijn witte huidskleur. Ik lig uren op het strand te bakken voor een bruin tintje. We hebben allebei iets waar de ander tevreden mee zou zijn. Best treurig eigenlijk.
Ik wil de kookkunsten van kok Tanka. Hij wil uberhaupt kunnen schrijven.
Ik zou graag wat minder zwakke enkels willen hebben. De man die elke dag voor de pizzaria ligt te bedelen, wil zijn beide benen terug.
En voor alle mensen die alle ‘verplichtingen’ tijdens kerst zo irritant vinden (en blijkbaar zelf geen beslissingen kunnen nemen). Hier staat even verderop een kindertehuis. Daar hebben de kinderen geen familieverplichtingen. Want ze hebben geen familie. Dus òf ga niet naar de familie waar je niet heen wilt, òf stop met dat gemekker.
Als ik eind januari weer in Nederland ben, verkoop ik mijn zonnebank. ‘t Is zo’n opklapbare. Iemand geinteresseerd?Fijne kerst!
In het paradijsje dat Sapana Lodge heet.
“Ik wil witter worden”.
Ik denk aan het reclamefilmpje op de nepalese televisie. In de commercial kijkt een aziatische vrouw depressief in de camera. Overdreven zorgvuldig smeert ze zich in met een zalfje. En als ze eindelijk is uitgesmeerd, kijkt ze plotseling stralend blij. Haar gezicht is stukken bleker.
“Vroeger op school kreeg de jongen met het witste gezicht de meeste meisjes achter zich aan”, vervolgd Dhurba zijn klaagzang “Razend populair waren ze. Die witte kerels”.
Mijn schooltijd, op basisschool de Wingerd. Volgens mij had ik een overtuigend bleek gezicht. Maar van overdreven veel vrouwelijke aandacht kan ik me niets herinneren. Of het moet Mariska zijn geweest. Die me in klas vier elke dag een dropje gaf. De schat.
Wat is dat toch met ons, de mensch?
Dhurba wil mijn witte huidskleur. Ik lig uren op het strand te bakken voor een bruin tintje. We hebben allebei iets waar de ander tevreden mee zou zijn. Best treurig eigenlijk.
Ik wil de kookkunsten van kok Tanka. Hij wil uberhaupt kunnen schrijven.
Ik zou graag wat minder zwakke enkels willen hebben. De man die elke dag voor de pizzaria ligt te bedelen, wil zijn beide benen terug.
En voor alle mensen die alle ‘verplichtingen’ tijdens kerst zo irritant vinden (en blijkbaar zelf geen beslissingen kunnen nemen). Hier staat even verderop een kindertehuis. Daar hebben de kinderen geen familieverplichtingen. Want ze hebben geen familie. Dus òf ga niet naar de familie waar je niet heen wilt, òf stop met dat gemekker.
Als ik eind januari weer in Nederland ben, verkoop ik mijn zonnebank. ‘t Is zo’n opklapbare. Iemand geinteresseerd?Fijne kerst!
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
