Sound of Silence
Door: Rob
14 November 2007 | Nepal, Sauraha
Balram en Jumina zijn tweeling. Een jongen en een meisje. Vier jaar geleden leefden samen met hun ouders in een klein Nepalees dorpje in de provincie Terai. Ze gingen graag naar school en hadden een onbezorgd leven. Er was zogezegd geen vuiltje aan de lucht.
Toen overleed plotseling hun vader. Naast het enorme verdriet was dit op z’n zachtst gezegd economisch onhandig. Desondanks probeerde de moeder het leven weer op te pakken. Balram en Jumina hielpen met het huishouden en het zware werk op het land. Maar het leven was zwaar. Te zwaar.
Op een middag trof Balram zijn moeder schuimbekkend op grond aan. Ze schreeuwde het uit en had ondraaglijke pijnen. Naast haar stond een lege fles landbouwgif. Balram heeft geprobeerd z’n moeder water te laten drinken, maar tevergeefs. Ze overleed in z’n armen. Ze kon het niet meer aan en koos voor een pijnlijke dood. Balram en Jumina waren binnen een jaar hun papa én mama kwijt.
Balram en Jumina zijn nu veertien jaar en wonen sinds drie jaar in dit huis.
Balram is druk en bijdehand. Een type entertainer. Hij kan hele verhalen ophangen en iedereen lacht erom. Ik ook, terwijl ik er geen barst van versta.
Jumina is echt een pubertje. Ik ben als man dus stom en leuk tegelijk. En als ik een grapje maak, krijg ik standaard een klap. Standaard. Dus zing ik elke ochtend dit liedje: Amore de mis amore, mi Jumina, senorita. Spaanstechnisch waarschijnlijk een belachelijke zin, maar ze gieren het hier uit. En van Jumina krijg ik klappen.
Enige tijd geleden reden ze na een uitje met de bus door hun oude dorp. Het raakte hen diep. Die avond lagen ze heel zachtjes te huilen in bed. Balram in de jongenskamer, Jumina bij de meisjes. Allebei in tranen. Precies tegelijk.
Twee zielen en één groot, stil trauma. Stil verdriet. Want práten over je emoties? Nee, daar doen ze in Nepal niet aan.
Toen overleed plotseling hun vader. Naast het enorme verdriet was dit op z’n zachtst gezegd economisch onhandig. Desondanks probeerde de moeder het leven weer op te pakken. Balram en Jumina hielpen met het huishouden en het zware werk op het land. Maar het leven was zwaar. Te zwaar.
Op een middag trof Balram zijn moeder schuimbekkend op grond aan. Ze schreeuwde het uit en had ondraaglijke pijnen. Naast haar stond een lege fles landbouwgif. Balram heeft geprobeerd z’n moeder water te laten drinken, maar tevergeefs. Ze overleed in z’n armen. Ze kon het niet meer aan en koos voor een pijnlijke dood. Balram en Jumina waren binnen een jaar hun papa én mama kwijt.
Balram en Jumina zijn nu veertien jaar en wonen sinds drie jaar in dit huis.
Balram is druk en bijdehand. Een type entertainer. Hij kan hele verhalen ophangen en iedereen lacht erom. Ik ook, terwijl ik er geen barst van versta.
Jumina is echt een pubertje. Ik ben als man dus stom en leuk tegelijk. En als ik een grapje maak, krijg ik standaard een klap. Standaard. Dus zing ik elke ochtend dit liedje: Amore de mis amore, mi Jumina, senorita. Spaanstechnisch waarschijnlijk een belachelijke zin, maar ze gieren het hier uit. En van Jumina krijg ik klappen.
Enige tijd geleden reden ze na een uitje met de bus door hun oude dorp. Het raakte hen diep. Die avond lagen ze heel zachtjes te huilen in bed. Balram in de jongenskamer, Jumina bij de meisjes. Allebei in tranen. Precies tegelijk.
Twee zielen en één groot, stil trauma. Stil verdriet. Want práten over je emoties? Nee, daar doen ze in Nepal niet aan.
-
14 November 2007 - 11:33
Maarten:
Rob,
weer super geschreven... bizar wat deze kinderen allemaal meemaken en hoe ze hier goed (in vele gevallen) mee omgaan...
gevoel uit Guatemala komt direct ook weer naar boven...
veel succes verder!
Ciao
M
Ps. baal je niet dat je je gitaar niet bij je hebt? -
14 November 2007 - 12:58
ELise:
Ik ben vorig jaar voor 3 maanden in het huis geweest en kwam toevallig op je site. Wat leuk om de foto's te zien en je verhalen te lezen. Ben benieuwd hoe het dar gaat en zal je zeker blijven volgend.
Doe ze de groeten van Elise veel plezier en geniet ervan. -
14 November 2007 - 13:25
Ron Severins:
Rob,
Mooi verhaal, niet in de zin van leuk maar meer in de zin van onwerkelijk. Wij zitten hier te werken om het luxe leventje te houden en zij moeten beulen om het minimum te behouden met dit soort gevolgen ! Toch mooi dat je dat mee kan maken al zou je hier toch ook nuttig zijn momenteel :-)
groet,
Ron -
14 November 2007 - 18:37
Mina Didi:
Wat een ontroerend verhaal.
Eh..spaanstechnisch belachelijk..valt wel mee hoor. Bijna helemaal goed.
je mist alleen een s achter de tweede amore.
Adios! -
14 November 2007 - 19:27
Camille:
Hoi Rob,
Wat leuk om die verhalen te lezen, ik maak het helemaal weer opnieuw mee. Ik ben samen met Elise (2 berichtjes hieronder) vorig jaar in het kindertehuis geweest. Een geweldige tijd gehad. Maar zo te lezen maak jij dat ook allemaal mee, helemaal leuk. Mijn ouders zitten op dit moment ook in Nepal met een groep en komen over ongeveer 2weken naar het kindertehuis. Ikzelf kom eind december naar Nepal, zit jij dan nog in het huis?
Ben benieuwd naar het volgende verhaal.
Doe de groetjes van me daar... -
14 November 2007 - 19:29
Camille:
Herstel: 3 berichten hierboven, foutje bedankt!?! -
15 November 2007 - 19:06
Annemarie:
Hoi Rob, eindelijk ook je site weten te vinden!
Leuk om met je mee te leven!
Pluk de dag! Groetjes Annemarie -
15 November 2007 - 19:48
Maarten:
Hey gozer,
net een wierook opgezet welke je me had gegeven... drink nu een koffie en sambuca op je!
Heerlijke geur...
Ciao M -
16 November 2007 - 11:03
Rob:
Maarten, graag gedaan gozer. Jouw boekje heeft hier z'n werk ook gedaan. Echt een topboek. Thanks.
ps. baal als een stekker van mijn gitaar. Wellicht koop ik er hier eentje.
Elise en Camille, da's toevallig!Ik heb jullie foto's en muurschildering gezien.
Ik ben tot eind januari in Nepal, dus wellicht kom ik je hier nog tegen. Ik zal ze de groeten doen! grtz.
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
